غرور به چه معناست
در خصوص خود شیفتگی مطالب بسیاری بیان شده که گاهی فرد به غلط عاشق خودش است و یا بر اساس تعریف و تمجید دیگران دچار این حالت شده و یا خصوصیاتی دارد که از اطرافیانش بیشتر است و البته این خصوصیات اکثرا مربوط به ظواهرند مثلا چهره زیبا ، قد و قامت مناسب ، تحصیلات بالا ، درآمد هنگفت و ...، تمام این عوامل باعث خودشیفتگی و غرور بی جا خواهند شد .
اما در این مبحث از زمانی صحبت خواهم نمود که فرد دچار غرور نابجاست یعنی از ابراز احساسات جلوی همسر خویش واهمه دارد !
گاهی افراد از اینکه همسرشان به آنها ابراز احساسات نمی کنند گله مند هستند .ابراز احساسات برای هر دو طرف چه زن و چه مرد امری ضروریست اما شاید برای زنان مهم تر باشد . در مبحث خصوصیات زن ها بیان گردید که زنها عاشق شنیدن کلمات و رفتاهای عاشقانه از سوی همسرانشان هستند . اگر مردی همسرش را سرشار از عشق و علاقه کلامی خود نکند، همسرش رفته رفته نسبت به زندگی دلسرد و دچار کمبودی می شود که این کمبود عامل افسردگی است .
توجه مرد به همسرش یا بلعکس زن به شوهرش نباید تنها با عمل باشد زیرا هردو خواستار شنیدن احساسات طرف مقابلند. و اینکه دو طرف بدانند که چقدر در زندگی زناشویی در قبال همسرشان اهمیت دارند و میزان علاقه طرف مقابلشان چقدر است .
اما گاهی چه مرد و چه زن به این امر مهم ، اهمیتی نمی دهند و همین مسئله باعث بروز مشکلاتی همچون سرخوردگی ، افسردگی، میل به اشخاص دیگر، عدم تمایل به ادامه زندگی ، عدم علاقه و دلگرمی به زندگی مشترک ، برخورد و رفتار سرد گونه ، نامیدی نسبت به آینده ، احساس کمبود محبت ، لجبازی یا تلافی و نهایتا طلاق خواهد بود .
این غرور نابجا گاهی نشات گرفته از تربیت خانوادگی فرد است یعنی آنکه فرد در زندگی خانوادگی خود همراه با پدر و مادر و خواهر و برادر محبت و ابراز عشق و علاقه را یاد نگرفته و واقعا نمی داند چگونه حرف دل خود را به طرف مقابلش بزند البته این مسئله قابل درمان است و با تامل و تمرین تا حدودی حل شدنیست مگر آنکه با رفتار شخصیتی فرد گره خورده باشد یعنی آنکه فرد به طور ذاتی رفتاری رباط گونه دارد و می پندارد اگر به دیگران محبت کند و یا احساس خودش را بیان کند غرورش بر باد رفته و تحقیر شده است . این امر به دلیل افکار نادرستی است که در ذهن فرد بجا مانده و تغییر آن به مراتب سخت تر است .
مهمترین مسئله ای که باید همیشه در زندگی زناشویی مورد دقت قرار گیرد این است که هرگز غرور جایگاهی ندارد و دو طرف نباید دستخوش غروری شوند که تنها پایه های زندگی را متزلزل می سازد.
زندگی براساس عشق و علاقه همیشه باید با ابراز احساسات چه کلامی و چه عملی همسو باشد تا پایدار بماند و با رضایت طرفین تداوم داشته باشد.